*Öğrenmektir hayat düsturumuz. Bilgiyedir tüm açlığımız, sevgimizin yoktur bir nedeni, sebepsizdir, zaten bundandır kutsallığı, içimizden gelenden daha kutsal ne olabilir ki?
Böyle düşünürdük geldiğim yerde, şimdi sadece ben kaldım geriye ama başkalarının da olduğunu hissediyorum. "Hissetmektir hislerin en yücesi, içimize hitap ettiğinden."
*Böyle demiş dedemin babası günlüklerinde, bana bundan kalan ise sadece durduralamaz bir merak ve uğraşma isteği, başkaları hakkında bir şeyler öğrenmek ve onlara yardım etmek sebepsizce. "Yardımdır eylemlerin en yücesi, geldiği için içten"
*Bakıyorum da tüm ailem her şeyin içlerinde olduğuna inanmışlar, tüm çözümün, ama buna rağmen dışarıya ihtiyaç duymuşlar.
Kendilerini diğerlerinden önemli gördüler ama aslında onlar kendilerinden çok diğerlerine mahkumlardır. Ben de farklı değilim onlardan, kendi benliğime ulaşabilmenin tek yolunun başka benliklerle ulaşmak olduğunu anladım sonunda. "Dinlemektir durumların en yücesi, içe açılan tek yol olduğundan"
[Das Motiv çalıyordu arkada, bir karakterin düşünceleri her zamanki gibi]
