Fırat'ın gazıyla ve biraz da sıkılmışlığın etkisiyle oynamaya başladım sonunda. Telltale'e bildim bileli bir sempati duymuştum zaten ki hala Tales of the Monkey Island'ın ikinci sezonu çıksa ya diye düşünüyorum her Telltale muhabbeti geçtiğinde.
The Walking Dead ilk bakışta bir adventure oyunu ama hmm yeni nesil bir adventure oyunu. Öncelikle oyunun önceliği bulmacalar değil hatta nerdeyse hiç bulmaca yok ama bulmacaları azaltıp, kolaylaştırarak oyun çok güzel bir akıcılık kazanmış. Bütün oyun su gibi akıp gidiyor. Biri size soru soruyor ve cevap için belli bir süreniz var. Evet oyundaki çoğu diyalog için düşünme süreniz kısıtlı ve bu küçük trick'le daha ani ve daha gerçekçi kararlar veriyorsunuz, en azından ben verdim. Teketek konuşmalar dışında grup konuşmalarında da bir şey söyleme şansınız var ama söylemeyedebilirsiniz, tamamen sizin tercihiniz. Bunlar dışında oyunda karakter kurtarma tercihleri yüklüyor sırtınınıza ve sonrasında neden bu tercihi yaptığınızı sorgulayan diğer karakterler var. Sonrasında kimse gelip sormasa bile bir adamın kafasını parçaladıktan sonra yanımda Clementine'in olduğunu farkettiğim an gerçekten çarpıcıydı. O sırada adamı öldürdüğüm için değil ama Clementine, sanki kendi çocuğum gibi, buna tanık olduğu için üzülmüştüm. Bu olaydan kısa süre sonra bir adamı öldürmek ya da affetmek arasında bir tercihim vardı, adamı bırakmamın tek sebebi o sırada Clementine'in beni izlemesiydi, çünkü Clementine'in benim hakkımda ne düşündüğünü umursuyordum, gerçekten umursuyordum.
Bu oyunla beraber bir "eser"de olması gereken çok önemli bir şeyi farkettim. Hissettirmek. Biri Clementine'e silah dayadığında düşündüğüm şey onu kurtaramassam oyunu orada kendim için bitirmekti. Çünkü Clementine'i umursuyordum. Birini öldürmeyi tercih ettiğimde o adamdan yaptıkları için nefret ediyordum çünkü umursadığım kişileri öldürmeye çalışmıştı. Her hangi bir eserin de okuyucuyu hikayeye bağlamak için yapması gereken de bu galiba. Karakterleri umursamalarını sağlamak, onlara bir şey olduğunda üzülecek kadar umursamalılar ya da birini dövdüklerinde gerçekten o adama dayak atmak istemeliler. Özellikle o dayak isteği konusunda One Piece bambaşka bir seviyede ya.
İşte bu arada gazlıyım blog konusunda bolca yazıp etme şeklinde planlarım var, ne kadar zor olabilir ki? Görücez bakalım.
