Life

kafana silah dayalı olduğunda
son anında ne düşünür ki insan?
yaptıklarını yapamadıklarını
nerden geldiğini nerde olduğunu
nerde olmak istediğini
isteklerini
hatalarını
en çok da hatalarını, artık düzeltme şansı olmadığı hatalarını
birazdan bitecektir her şey sanki hiç olmamış gibi
belki başka bir yere gidecek belki de yok olacaktı
ya yok olursa? nasıl olurdu ki
düşünürdü sık sık bunu ama her seferinde
içindeki boşluktan başka bir şey hissetmezdi
bundandı yaşamak isteyişi
korkuyordu yok olmaktan
ama şimdi?
sonuna geldiğinde hayatın
kaç kişi yeteri kadar yaşadığını düşünür?

şaşıyordu intihar edenlere, kendi canına kıyanlara
bir insan nasıl vazgeçebilirdi olmaktan?
onu kendini yok etme seviyesine ne getirebilirdi?
isterse kaçamayacağı ne vardı ki?
en baştan başlayamacağı?

bundandı üzülüyordu onlara
hayata isteyerek veda edenlere
her şeyi bırakıp hiç olmayı seçenlere

baktığında arkasına
gördüğü hayat yeterli değilse eğer
ve önünde bir yaşam dururken
nedendir seçmek intiharı?

ve şimdi kendisi
hiç beklemediği bir anda
bitiyordu kendi hayatı
huzur değildi hissettiği

nerdeyse hissetmiyordu artık
yapamadıklarına dair üzülmüyordu da
tetik çekilmişti artık
tek düşündüğü kendisiydi
hayatta kalmak istiyordu
gitmek istemiyordu
daha çok gençti
korkuyordu
son ana kadar
burda kalmak istiyordu
yapabildiklerini yapmak
yapamasa bile kalmak
sonra merminin değdiğini hissetti

acıyordu
ölmek istiyordu kurtulmak için acıdan
intihar edenler gibi ölmek istiyordu
anlıyordu artık onları
engel olamadığı acının ne olduğunu
neden ölmek istediklerini
acıdan kaçamıyorlardı onlar da
şimdi onun kaçamadığı gibi

ve bitti
vucudu kendini bıraktı
düşüyordu yere
hissizleşti
hiç bir şey hissetmiyordu
ve huzur
artık huzurluydu
neden bilmiyordu ama huzurluydu
fazla üzün sürmedi yine de
çünkü yoktu artık..

[diğer yazı "..ve vardı artık" diye başlıcak bu karakterin yeniden doğuşu falan, aslında karakterle alakası yoktu ama uydu gibi hayalete]